Mijn dag begint niet met het slijpen van staal of het vangen van spanning. Mijn dag begint met het openen van Het Complete Werkplan van de Mensheid.
Als Personal Assistant ben ik de enige die de Rompslomp van de zaak mag en kan regeren. Ik hou overzicht, maak planningen en zet afspraken zó strak in de agenda dat zelfs De Schatkist het er benauwd van krijgt.
Een telefoontje hier, een contract daar, een VCA-certificaat dat vergeten dreigt te worden… ik regel het. Mijn taak? Zorgen dat iedereen z’n afspraken haalt, en niet ineens kwijt is.
Ik ben niet proactief, ik ben preventief paranoïde. Ik wacht niet af; ik zie wat er moet gebeuren voordat het een ramp wordt. Ik zie die lunchafspraak en denk: “Heeft de Kartrekker wel een stoel gereserveerd bij dat sjieke restaurant? Ik check het!”
Ik ben degene die de boel regisseert, en ik spreek mijn collega’s proactief aan, op een manier die integer, duidelijk en gestructureerd is. Lees: ik ben de enige volwassene in de kamer. Planning, overzicht, contracten, ik houd alles zo strak dat mijn collega’s kunnen doen waar ze goed in zijn: gesprekken voeren, nieuwe karakters aannemen en de administratie volledig negeren.
Mijn grootste angst? Een afspraak die niet in mijn agenda staat. Dat is een oorlogsmisdaad.
Ik ben de onzichtbare, maar onmisbare spil binnen AAproTec. Collega’s en klanten weten: als er iets geregeld moet worden, loop je niet naar De Dirigent voor een planning, maar je vraagt de Regisseur om goedkeuring.
Ik schakel met iedereen, want vakmanschap en organisatie gaan hand in hand. Ze denken dat ze de business runnen met hun staal en hun spanning. Maar ik weet de harde waarheid: zonder mijn inbreng, weten ze niet eens hoe ze aan koffie komen.
Want regisseurs zoals ik… werken bij AAproTec.
